News w sieci teraz nikogo nie dziwi. A jednak były czasy, kiedy informacja w sieci nie cieszyła się żadnym powodzeniem.

Po zamachach na WTC większość specjalistów wieszczyła koniec ery web 2.0. Informacje były bardziej niedokładne niż te z telewizji. Radio królowało – żadne inne medium nie zostało określone mianem tak kompetentnego. Poza tym w sieci strony nie działały, co również powodowało frustrację.

Z drugiej strony mamy Monicę Lewinski i skandal z nią związany. Po raz pierwszy opublikowany w sieci właśnie postawił na baczność wszystkie gazety, radia i telewizje. Wszyscy powoływali się na informację z sieci. Oglądalność rosła, wydawcy zrozumieli, że warto inwestować. Internetowa machina medialna ruszyła.

Im bliżej teraźniejszości, tym lepszy odbiór blogów czy stron dziennikarstwa obywatelskiego. Szybkość, unikalność i relacja z miejsca zdarzenia dosłownie w chwili dziania się czegoś jest ważna dla każdego rodzaju mediów. Interakcja z internetem również jest duża. A wszystko to przewidział i opisał w swojej książce Stuart.

Wiele faktów przywołanych przez autora przeczytałem po raz pierwszy. Inne znam już na pamięć. Jednak jego uporządkowanie newsa w sieci jest udane i potrzebne. Teraz mogę na bieżąco oglądać i opisywać stan obecny.

Książka obowiązkowa dla każdego, kto z newsem w sieci ma coś wspólnego. Czyli praktycznie każdego z nas…

“Newsy w sieci”
Allen Stuart
Wydawnictwo Uniwersytetu Jagielońskiego
2008

Choć wielu szaleje za twórczością Paulo, niewielu dokładnie zna jego biografię. Morais Fernando bez upiększania pokazuje brazylijskiego pisarza takim, jakim jest naprawdę.

Mamy więc dzieciństwo, w którym autor “Zahira” uczy się byle jak będąc raz po raz zagrożony z przedmiotów. Sprawia kłopoty rodzicom i jest dzieckiem, z którym super niania nie dałaby sobie rady. Przeskakujemy do następnego rozdziału i widzimy, jak nastolatek powoduje wypadek, w którym potrącony zostaje młody chłopak. Pierwsze papierosy, alkohol, a potem narkotyki to życie codzienne Paulo.

Potem oczywiście jest krawędź, z której pisarz ucieka. Zmienia swoje życie o 360 stopni (chociaż nadal pali swoje ulubione papierosy) i zostaje sławnym pisarzem.

Morais Fernando nie ukrywa, że czasem Coelho ma swoje humory i gdy nikt nie wita go z wielką pompą powoduje to u niego wzrost adrenaliny. Jednak tłumy go kochają (z wzajemnością) co ułatwia podpisywanie książek i długie opowieści o sobie.

Liczy każdy egzemplarz sprzedanej książki i cieszy się, gdy jest autorem bestselleru. Gorzej, gdy przypada mu dalsza lokata czy też ktoś nielegalnie próbuje wydać jego “Zahira”. Wtedy lepiej do niego nie podchodzić.

Poza tym jest skromny. Lata z małą walizeczką, w której ma parę czarnych podkoszulków (ulubiony kolor), bokserki, skarpetki i przybory toaletowe (i papierosy). Aha, jest też bardzo przesądny, w związku z czym trzeba uważać, o czym rozmawiamy z nim podczas obiadu, kolacji czy śniadania. Kawałek niemalowanego drewna również mile widziany.

Ciekawa biografia, która o dziwo nikogo nie oburzyła. Widać pewność siebie i spokój pozwalają mówić prawdę o swoim życiu, nawet gdy jest trudna. Widać Polacy czegoś takiego nie mają (patrz dyskusja o Kapuścińskim).

Warta przeczytania książka. Wszak popularniejszym Brazylijczykiem jest Pele, ale on ma nudną biografię.

Polecam

Morais Fernando
“Czarodziej”
Drzewo Babel
2010

Co to jest FTP i HTTP? Kto stworzył pierwszą stronę? I jak wyglądały pierwsze początki stosunków międzyludzkich w sieci? Opowiada Tomasz Bienas w książce “Internet”.

W prosty i przystępny sposób nasz kochany Bienas wyrzuca z historii internetu rzeczy szczegółowe i przedstawia zarys ogólny tego, co działo się z internetem. Wszak każdy użytkownik sieci winien wiedzieć, co, gdzie i kiedy.

Dowiemy się więc od Bienasa, jak wysłać maila tak, by był dobrze napisany (nie łamał zasad netykiety). Autor przekona nas do IRC’a, jednak od razu wspomnij, że lepsze są czaty w przeglądarkach (nie trzeba ściągać oprogramowania).

Do tego dostajemy mnóstwo screenów, które pokazują pierwsze wyglądy czy to wirtualnej polski czy innych “sławnych” serwisów. Ciekawa sprawa, gdy porównamy to z obecnym wyglądem tych stron. Autor mocno chwali także zakupy w sieci pokazując znany i istniejący do dzisiaj (wbrew paru innym wspomnianym w książce projektom) Amazon.

Książeczka jest stara, ale na tym polega jej urok. W momencie, gdy nie śniliśmy o facebook’u, nasza klasa była tylko na zdjęciu w albumie, a gadu gadu było przez telefon

“Internet”
Tomasz Bienas
Znak
1998

Już “Po zachodzie słońca” pokazało, że Stephen King powraca do wysokiej formy. Jej apogeum przypadło na “Pod kopułą”.

Chester’s Mill pewnego dnia zostaje przykryte tajemniczą kopułą. Rozbija się samolot, widzimy świstaka przecinanego na pół. Ludzie zostają zamknięci i nie mają szans (na razie) na wyjście z sytuacji. Oczywiście taka izolacja nie przynosi nic dobrego. W ludziach (i tak zepsutych do szpiku kości) budzą się pragnienia i żądze, za które powinni wisieć na najbliższym drzewie. Są oczywiście też osobnicy dobrzy (Barbara – weteran z Iraku), którzy muszą stoczyć walkę z szatanem. A jego siła rośnie w miarę zbliżania się do końca…

Motyw apokalipsy w poprzednich powieściach Kinga nie wychodził najlepiej. Oczywiście jest ciekawy “Bastion”, ale już “Komórka” nie należy do powieści najwyższych lotów. Są samotni wędrowcy, którzy przeżyli i szukają schronienia i innych ocalonych. To jednak pikuś w porównaniu z “Pod kopułą”.

Dwa obozy – dobry i zły pokazują, jakie instynkty kierują ludźmi w sytuacjach ekstremalnych. Najpierw przestaje się liczyć prawo. Potem ludzie za nic mają najwyższe nakazy. Na końcu jest samowolka. Jedni chcą kopuły, inni chcą kopułę zlikwidować. A King jako wszechwiedzący doskonale oddaje tę walkę i wszystkie uczucia z nią związane.

Dostaje się także politykom, mediom i … sieci, która w “Pod kopułą” odgrywa również ważną rolę. Niestety znów nie popisano się z tłumaczeniem. Dlatego lepiej w miarę możliwości sięgać po oryginał, który pokazuje prawdziwy artyzm języka mistrza.

1000 stron doskonałego wypasu – obowiązkowo trzeba przeczytać.

“Pod kopułą”
Stephen King
Prószyński i S-ka
2010

Moda na Schmitta za sprawą jego nowej książki znów ożywa. Warto więc wrócić do początków jego obecności na polskim rynku wydawniczym. Na początek “Pan Ibrahim i kwiaty Koranu”.

Kiedy mały Momo podkrada smakołyki w sklepie pana Ibrahima, nawet nie podejrzewa, że stary Arab, który tak naprawdę wcale nie jest Arabem, stanie się wkrótce jego przyjacielem i duchowym przewodnikiem. Nie podejrzewa, że ten człowiek tak zmieni jego życie. Nie podejrzewa, że może być tak bardzo szczęśliwy. Ale po kolei…

Momo jest wyznania mojżeszowego. Ibrahimowi bliżej jest do Koranu. Te dwie religie, które za bardzo nie pałają do siebie miłością w książce Schmitta stanowią tylko tło do właściwego sensu opowieści. Można być szczęśliwym i będąc Żydem i będąc Muzułmaninem. Poza tym nie każdy Żyd to złodziej, a Muzułmanin to terrorysta.

Takie utarte schematy tylko utrudniają nam życie, co pokazuje przykład Momo. Maska, którą zakładamy; poza, którą przybieramy winny być jedyne i prawdziwe – nasze. Inaczej ciężko z tego życia się cieszyć, o lekkości bytu nie wspominając.

Schmitt ma lekkie pióro, które czyta się z przyjemnością. Analiza ludzkiego bytu zarówno widoczna w słowach jak i ukryta gdzieś pomiędzy kropką i przecinkiem robi wrażenie. I nie ma racji dziennikarka “Przekroju” porównując autora “Oskara i pani Róży” do Coehlo. Emmanuel to zupełnie inna – wyższa półka. I w myśli i w słowie i w …. (właściwe wpisać).

Wyśmienita literatura.

“Pan Ibrahim i kwiaty Koranu”
Eric Emmanuel Schmitt
Znak
2004