Ciekawa akcja organizowana przez Dziennik Internautów.

Dziennik Internautów wydał ósmy numer (1/2010) biuletynu poradnikowo-informacyjnego „Bezpieczny Internet” przygotowywanego dla klientów Banku Pekao SA z myślą o początkujących użytkownikach komputerów i internetu, korzystających z bankowości elektronicznej.

Biuletyn Bezpieczny Internet wydawany jest kwartalnie i składa się z bieżących aktualności związanych z bezpieczeństwem w internecie, informacji o najnowszych biuletynach bezpieczeństwa firmy Microsoft a także z tekstów poradnikowych i edukacyjnych oraz słowniczka pojęć, które pojawiają się w treści Biuletynu.

Więcej informacji

Eduardo Mendoza w swojej debiutanckiej powieści pokazuje, że charakterystyczny dla niego humor i nieznany dotąd kryminalny zmysł.

Akcja jak zwykle toczy się w Hiszpanii. Przebywamy w Barcelonie roku pańskiego 1917. Miastem wstrząsa konflikt między walczącymi o swoje prawa robotnikami a właścicielami fabryk. Walka toczy się o wysoką stawkę. W tajemniczych wypadkach giną przywódcy strajków, a władze robią niewiele, by schwytać winnych. W centrum tych wydarzeń znajduje się młody pracownik kancelarii prawnej Javier Miranda.

Jak to zwykle w opowieściach Mendozy bywa akcja poprzez powiązania zaczynają być dla Javiera iście kafkowskie. Bohatera “Prawdy” nie opuszcza dobry humor do samego końca, chociaż wydarzenia następujące po sobie do śmiesznych nie należą.

Walka o władzę, morderstwa oraz ciągłe kłamstwa – to tylko niektóre elementy układanki, jakie składają się na prawdę w sprawie Savolty. Bo prawda jest najważniejsza, tylko trudno do niej dojść. W Barcelonie początku XX wieku wielki przemysł ściera się z walczącymi o swoje prawa związkami zawodowymi. I do końca nie wiadomo, po której stronie stanąć. Czy bardziej pokrzywdzeni są robotnicy czy przemysłowcy? Odpowiedź nie do końca kryje się w książce.

Jak zwykle Eduardo Menodza pokazuje prawdziwy majstersztyk literacki kreśląc opowieść, od której nie można się oderwać. Wątek kryminalny, w którym krew leje się hektolitrami pokazuje kawał dobrej literatury tego gatunku. Dawka dobrego humoru jest tylko doskonałym uzupełnieniem całego obrazu.

Mendoza, jakiego lubimy. Warto.

Eduardo Mendoza
“Prawda w sprawie Savolty”
Znak
2010

Fragment jednej z recenzji książki Murakamiego “O czym mówię, kiedy mówię o bieganiu”. Pokazuje proces stawania się pisarzem tego właściciela knajpy.

Jednak nie jest to ani pustka, ani nostalgia typowa dla japońskiej tradycji literackiej, jaką znamy choćby z twórczości pierwszego japońskiego laureata nagrody Nobla Yasunariego Kawabaty. Po ogłoszeniu przez cesarza Hirohito bezwarunkowej kapitulacji w wojnie z USA w 1945, Kawabata pisał jak “od chwili porażki powróciłem w stan smutku, który zawsze towarzyszył nam w Japonii”. Kawabata tęsknił za ciszą i pustką właściwą tradycyjnej estetyce zen. Jednak nie o tej pustce wewnętrznego rozpadu pisze Murakami.

“Najlepiej jest myśleć o rzeczywistości, kiedy zdołamy oddalić się od niej tak bardzo, jak to tylko możliwe” – twierdzi narrator “Kroniki ptaka nakręcacza”. Dla Murakamiego bieganie jest czymś przeciwnym, a więc nie ucieczką od rzeczywistości, a sposobem na jej spotęgowanie. Dni spędzone na trasie są dla niego ciężkimi “praktycznymi, fizycznymi lekcjami”, wytycznymi jego egzystencji.

Tytuł tych niekonwencjonalnych wspomnień jest trawestacją słynnego opowiadania Raymonda Carvera ["O czym mówimy, kiedy mówimy o miłości" – przyp. Onet.pl]. Murakami, który tłumaczył Carvera na japoński, napisał swoją książkę w latach 2005-2006, kiedy przygotowywał się do udziału w Maratonie Nowojorskim. Niektóre z zawartych w niej spostrzeżeń są naznaczone monotonią, a nawet banalnością. Ale przecież bieganie na długich dystansach jest wypełnione nudą i monotonną harówką, a jak tłumaczy sam autor, nie biega, aby ściga się z innymi, lecz “żeby pisać kolejne powieści”. Ostatecznie, dla Murakamiego bieganie nie stanowi celu samego w sobie. A zatem o czym mówi, kiedy mówi o bieganiu? Mówi o tym, jak to jest być Harukim Murakamim!

źródło informacji

Ciekawy temat poruszony przez Serwis Samorządowy PAP.

Na łamach Serwisu Samorządowego PAP przetoczyła się niedawno dyskusja na temat prawa samorządów do posiadania własnych mediów. Helsińska Fundacja Praw Człowieka opowiedziała się za wprowadzeniem zakazu w tej sprawie, bo zadaniem lokalnej prasy jest patrzenie władzy na ręce.
– W wielu krajach lokalne władze regularnie, co tydzień lub dwa dostarczają wszystkim regularnie informacje o swojej działalności – wystarczy jedna kartka formatu A4.

Co do zasady, jestem przeciwny posiadaniu gazet przez samorządy, zwłaszcza gdy taka gazeta ściąga reklamy z rynku i niszczy przez to byt mediów prywatnych dostarczając przy okazji podejrzeń o przejrzystość relacji między reklamodawcami a urzędem.

Administracja lokalna może jednak wydawać biuletyny.

Wtedy może pojawić się zarzut kampanii wyborczej za pieniądze podatników.
– Władza ma prawo, a nawet obowiązek, dostarczania informacji publicznej, to nie jest „gazeta” tylko informacja.

Gdyby trzeba było zamykać biuletyny pracę straciłoby sporo osób. Także informacja, na temat tego, co dzieje się w urzędzie zanikłaby zupełnie (nie licząc skąpych relacji prasowych, telewizyjnych, radiowych i internetowych). Z drugiej jednak strony trzeba pamiętać, że z reguły w samorządowej prasie nie ma reklam (choć zdarzają się wyjątki). Takie wypadki rzeczywiście nadają się do zamknięcia nie tylko ze względu zabieranie reklam ale także na mijanie się z misją.

Takie konta winna mieć każda firma

Zobacz.