Studio sex from tomek albecki on Vimeo.

W Nowym Jorku szaleje “wampirza” epidemia. Jej ofiary podrzynają gardła innym ludziom, a następnie wypijają ich krew. Ilość morderstw idzie w setki, w mieście wybucha panika. Osoby zakażone wirusem roznoszą go uprawiając seks z kolejnymi osobami, które same stają się nosicielami. Do walki z wampirami staje jasnowidz Harry Erskine, posiadający zdolność nawiązywania kontaktu z duchami. Pomaga mu jego duchowy przewodnik, indiański szaman Śpiewająca Skała, który przed laty stoczył pojedynek z najgroźniejszym z demonów – Misquamacusem. Okazuje się, że Misquamacus powrócił – w nowej postaci. W XIX wieku pewien biznesmen, z zemsty za zamordowanie rodziny przez Indian, sprowadził do Ameryki wampiry z Rumunii, które przetrwały w stanie uśpienia i odrodziły się 11 września 20O1 roku po ataku na World Trade Center…

Masterton – znany mi dotychczas z niebanalnego podejścia do spraw nadprzyrodzonych postanawia zmierzyć się z motywem wampira. Trzeba przyznać, że jako jeden z nielicznych do sprawy podszedł poważnie i nie zszargał “dobrego imienia” władców nocy (jak Meyer i reszta).

U Mastertona wampir jest zły, niebezpieczny i żądny morza krwi. Nie chodzi do szkoły, nie żywi się zwierzęcą krwią czy nie stara się zakochać w pięknej przedstawicielce rodzaju ludzkiego. Jest takim, jaki stworzyły go legendy i każda strona, która opisuje mroczne krypty z ponadprzeciętną ilością trumien wywołuje u czytelnika thrill. O to chodzi.

Autor być może przesadził z twierdzeniem, że wampiryzm przenosi się drogą płciową (chociaż jak zwykle opisy seksualnych uniesień bohaterów stanowią jego mocny atut) jednak patrząc na całość książki można mu takie fpa wybaczyć. Nawet, gdy wampiry Mastertona nie używają zębów do wysysania krwi – a bardziej gustują w ostrych narzędziach i fontannach czerwonego płynu wypływających z tętnic.

Bohaterowie jak zwykle realistyczni, ciekawi – przedstawieni wraz ze swoimi zaletami i wadami. Niemniej posiadający ogromną wiedzę na temat danego zjawiska (tu wampiryzm) dają nam nie tylko fantastyczną literacką ucztę ale także spory kawałek wiedzy na ten temat.

Przyjemnie jest czytać książkę od deski do deski (a tak jest w przypadku Mastertona). Więc nie czekać, tylko kąpać się w krwi Manitou. Najlepsza książka, jaką czytałem ostatnimi czasy.

Krew Maniotu
Graham Masterton
wydawnictwo Albatros
2007

Lokalny skater z Nowego Jorku pokonał 30 zawodników, którzy przyjechali na Manhattan między innymi z Austrii, Francji i Brazylii. Przez cały dzień trwał pojedynek na wykonywanie tytułowych mannych (manuali – jazdy na dwóch kółkach). W ciągu 7 minut każdy z deskorolkarzy musiał przekonać publiczność do swoich kombinacji trików. Mike Mo był zdecydowanym faworytem rywalizacji. W finale udało mu się wykonać half cab manny backside flip oraz tre flip manny przez euro gap. Wszyscy byli pewni zwycięstwa Mike’a. Reed wiedział w jakiej jest sytuacji, dlatego postawił wszystko na jedną kartę. Wykonał backflipa z przejściem na manny, front boarda na railu oraz backside 180 fakie manny bigspin out. Nikt nie miał wątpliwości, kto powinien otrzymać 10,000 $ i mistrzowski pas, będący repliką mistrzowskiego pasa bokserskiego.

Organizując zawody postarano się o idealne oddanie klimatu nowojorskiej dzielnicy. Była miejsca sceneria, muzykę serwował DJ Bobbito Garcia, publiczność gorąco kibicowała uczestnikom, a przy skateparku ustawiono nawet maszynę do lodów włoskich. Red Bull Manny Mania udało się połączyć luźną atmosferę manhattańskiego podwórka z rywalizacją o poważną kasę.

2009 Red Bull Manny Mania Wyniki:
1. Eli Reed – $10,000.00
2. MikeMo Capaldi – $5,000.00
3. Kelly Hart – $3,000.00
4. Joey Brezinski – $2,500.00
5. Ronson Lambert – $2,000.00
6. Stevie Williams- $1,500.00
7. Flo Marfang – $1,000.00
8. Forrest Kirby – $1,000.00
9. Alex Carolino – $1,000.00
10. Lenny Rivas – $1,000.00
11. Danny Falla – $500.00
12. Jack Curtin – $500.00

Cliff Diving to nie tylko skoki do wody, to również chęć odnajdywania pięknych lokalizacji, klifów, dla których zawodnicy często zdzierają palce do krwi podczas wspinania się, by w rezultacie zanurzyć się w wodzie twardej jak beton. Podczas trzech sekund skoku połączonego z saltami oraz śrubami powstaje choreografia, której atletyczne piękno widać dopiero w zwolnionym tempie. Mimo, że technicznie skoki z klifu są identyczne, jak te wykonywane z deski lub z wieży – to jednak otoczenie, harmonia i bliskość przyrody sprawiają, że obserwowanie perfekcyjnych i pięknych ruchów zawodników nabiera zupełnie nowego wymiaru.

W skokach do wody jest kilka podstawowych reguł. Im wyżej znajduje się zeskok, tym płytsza może być woda. Oznacza to, że przy wysokości skoku 25 metrów wystarczy trzymetrowa głębokość wody, natomiast przy skoku z 15 metrów konieczne są cztery do pięciu metrów. Przy czym im większa jest prędkość zanurzania się, tym twardsze staje się miejsce lądowania. Od wysokości 10 metrów, skoczkowie powinni lądować stopami do przodu, gdyż twardość wody staje się niebezpieczna dla ciała, poza tym ten sposób lądowania pozwala czysto wykończyć skok.

Seria Red Bull Cliff Diving rozpocznie się 8 maja w La Rochelle we Francji, następnie zawody przeniosą się do Rotterdamu (Holandia), Dubrovnika (Chorwacja), Polignano a Mare (Włochy), Antlayi (Turcja), Niemiec, Vierwaldstättersee (Szwajcaria). Finałowe starcie odbędzie się 20 września
w Atenach (Grecja).

W tegorocznej serii zawodów oprócz Orlando Duque (Kolumbia) wystartują również: Steve Black (Australia), Kent De Mond (USA), Eber Pava (Kolumbia), Artem Silchenko (Rosja), Andrej Ignatenko
i Vyachesklav Polyeshchuk (Ukraina), Alain Kohl (Luksemburg), Gary Hunt (Wielka Brytania), Hassan Mouti i Cyrille Oumedjkane (Francja), Mikhal Navratil (Czechy).

Kalendarz i lokalizacje Red Bull Cliff Diving 2009
8 maja – La Rochelle, Francja
20 czerwca – Rotterdam, Holandia
11 lipca – Dubrovnik, Chorwacja
26 lipca – Polignano a Mare, Włochy
8 sierpnia – Antlaya, Turcja
29 sierpnia – Niemcy
5 września – Vierwaldstättersee, Szwajcaria
20 września – Ateny, Grecja

Przykład długiego weekendu pokazuje jednak, że nie jest z tym najlepiej. Praca od 9 do 16 plus wolne weekendy nie wpływa dobrze na jakość niektórych portali.

Przykład? 1 i 2 maja odbywały się w Gdańsku zawody Diverse Crane Boogie – pierwsze w Polsce (a może ostatnie?) zmagania najlepszych zawodników w B.A.S.E Wchodząc na stronę extrema.wp.pl relacje z zawodów (nomen omen wp było patronem medialnym wydarzenia) nie znalazłem ani 1 ani 2 maja relacji z dwóch dni zawodów – żadnych zdjęć, informacji, filmów – nic.

Co jak co, ale jeżeli mamy serwis sportów ekstremalnych (a dobrych w polskim necie jest jak na lekarstwo) powinniśmy trzymać maksymalnie rękę na pulsie zdobywając kolejne rzesze UU i utrzymując stałych użytkowników przy naszym serwisie. Nie wiem czy takim zachowaniem jest jeszcze sens utrzymywać coś, co w sobie nie ma kompletnie życia i traktowane jest jak 5 koło u wozu.