Kryminały interesowały mnie mocno do czasu, gdy bohaterowie zaczęli korzystać z komputerów, telefonów komórkowych i innych zdobyczy techniki. Przestali szperać w śmietnikach w poszukiwaniu poszlak, wygodnie usiedli w biurze i nic oprócz przedstawiania wyników analiz do nich nie należy. Taka jednak kolej rzeczy i Holmes już nigdy nie wróci.

Jurgen Thorwald w sposób arcymistrzowski przedstawia nam historię postępu kryminalistyki. Podług niej każda pisarska opowieść wygląda blado. Ileż to musieli się namęczyć nasi pra pra pra pra pra dziadkowie badając wpływ postrzałów na śmierć człowieka. Jak dowiedzieć się, z jakiej broni wystrzelono i kto jest mordercą? Można dowiedzieć się u Thorwalda.

Postrzały to jednak pikuś w porównaniu z rozdziałem poświęconym uduszeniu oraz utopieniu. Pierwotne sposoby wykrywające najpierw morderstwo a potem sprawcę każą padać na kolana przed takimi tytanami pracy. I dziwi fakt, że mimo nowoczesnej techniki dzisiaj nie można tak szybko rozwiązywać zagadek niektórych morderstw.

Wszystko to poświadczone dokładnymi opisami ówczesnych śledztw oraz metod prób i błędów w przeprowadzaniu doświadczeń, które stanowią podwaliny pod nowoczesną kryminalistykę. Mroczne laboratoria dodają temu tylko uroku.

Książka, którą trzeba przeczytać.

“Stulecie detektywów”
Jurgen Thorwald
Znak
2009